ABRIL 2017 

“EL ROXU - Cualquier paecío cola realidá, nun ye pura coincidencia” Collaboración Xuan Miyar

 

 

Pun...pun.....pun.......pun.........pun. Col soleyeru que fai güei entama cabruñar na solombra, nun ye´l sitiu que-y presta, tien vezu de facelo tres la casa nesi tarreru pindiu onde meyor s´atopa, anque t´alguardando al burreru y ehí velu llegar pa merca-y el caballu vieyu y va trae-yos  un  potru pa ver si s´arreglen.

Esta vegada ye diferente, anque t´avezáu a desfacese del ganáu que lleve años na casa, maldita gracia que-y fai,   desfacese del roxu ye dalgo que-y duel muncho, nun sólo pol rapaz, que va sentilo enforma.

Criáronlu dende potrín y toos van sentilo, agora ye l´hora de mercalu, ta picáu y yá nun presta pa ná.

Pun......pun..................pun....... -voi dexar de cabruñar, voi cartiar la gadaña-, ta esmolecíu pol tragu que-y va facer pasar a Xuaco,  qu´ainda nun lo sabe y tampocu sabe cómo dici-ylo. El roxu tien el mesmu tiempu que´l rapaz, ta na so casa dende que ñació, fíu de la roxa. De xuru que Xuaco nun quier mercalu, ye´l so xuguete, so collaciu, so pasión.

El roxu ye la figura, dacuando los neños  xúntense pa echar carreres: Xuaco siempres gana col roxu, unos cuerren colos pollinos, otros coles pollines, yegües y caballos, pásenlo per bono. Pero agora´l  roxu yá ta metíu n´años y yá nun pon traza nes carreres, cuesta-y alendar, nun quier poner la cabezada. Anguaño teníen que pastorialu nos praos, escapábase pa casa o pa onde taba Xuaco. Yera´l rapaz daquién lu guiaba pela cabezada pa toes les llabores: pa semar, sayar, enganchalu al carru pa carriar la  pación, llevalu pal pastu y pa dir a buscalu. Fai tiempu qu´a Xuacu da-y pena del roxu, yá   nun quier dir a pastiar y depués  nun quier dir pal corral, yá nun llama a Xuaco pa dir a buscalu como siempre, que rinchaba dos vegaes y dacuando Xuacu llagaba, daba coles pates d´alantre unes pataes nel suelu. Agora Xuaco yá nin acaballa, traelu pa la cuadra seliquín, agarráu col brazu pel piscuezu fasta llegar al corral pa da-y agua y cebalu. Esti nun ye´l mio roxu, -¿que te pasa roxín?, nun comes, nun cuerres ninaliendesvoi date daqué que te preste y nagües pol trote-. Entama Xuacu cebalu colo que-y presta, garra un cestu panoyes y escuéndeles, sabe que so ma nun lu va dexar, entós, dacuando caleye pal pastu va llevales pa que les coma aende.

Xuaco suaña, suaña dacuando echaba carreres, dacuando nun lu dexaben pasar y el roxu pegaba-yos un mordigañu nel culo al d´alantre mentanto Xuaco afalaba. Suaña que´l roxu t´alguardando dacuando vien del colexu, suaña que´l roxu sigue rinchando dos vegaes pa que vaya buscalu al práu.... y suaña qu´entovía da pataes nel suelu dacuando lu ve llegar.

-Xuaco, va venir el burreru y va traete un potrín-  diz-y so pá.

Xuaco retruca-y  -teo ún,  nun quiero un potru, namás quiero´l roxu-

-tamién quierolu yo, pero ta malu y  tien que dise, vamos tener que mercalu-

Xuaco enfurrúñase y métese nel cuartu de so, nun quier falar de que so pá merque´l roxu.

Nesto llega´l burreru col potru, traten y guárdenlu na cuadra y saquen el roxu, que remóntase y nun déxase poner la cabezada. Entós amarren-y un cordel nel piscuezu y tiren d´él, pero´l roxu que si quies, nun son quién a movelu, per afogáu rincha dos vegaes y pega pataes nel suelu.

Xuaco agüeya  pela ventana como afalen pel camín al roxu. -Adiós roxín, onde te lleven, rincha p´avisame pa dir búscate dacuando llegues-, Xuaco ensín poder dicir ná nun sal del cuartu, so ma siéntelu patexar pol enoxu que garró, llama a Xuaco, nun contesta, nun-y sal la voz.

Siéntese alborotu na carretera, tan pegando-y al roxu que nun quier xubir al camión, entós asómase a la ventana...pega un glayíu, -nun-y pegues al roxu-,  el roxu afervolláu, rincha ensín parar pegando pataes nel suelu.  -Aguanta roxín que voi buscate-.... cuerre pala carretera y siente qu´arranca´l camión. Gachu, torna pa la so casa, pon la mano nel pechu, siente que se-y sal el corazón, amira pala carretera, siente  l´últimu acelerón.

-Baxa Xuaco, mira lo que ties na cuadra-.

-Baxa Xuaco, mira lo que ties na cuadra-.

Xuaco ta echáu na cama y Xuaco nun siente..... Xuaco suaña.  Suaña que caleya a un llugar lloñe, el roxu anda sele cola cabeza gacha, Xuaco pon-y la mano nel piscuezu, afalágalu y peña-y la crin, -avérate al matu roxín-, Xuaco garra unes mores prietes, el roxu cola so boca y bréfetes gordos, escueye na sebe unes fueyines  tienres d´un escayu que tien les mores ainda verdes.......Entra un pocu de lluz pela ventana, nun ye un rayín de sol de l´alborada. Xuaco sospira y palpa na so cara una gotina d´agua salada.

 

XUAN MIYAR

 

 

 MARZU 2017

El TEXU,  ‘L´árbol de la vida y la muerte’

Yá nos tiempos vieyos esti árbol yera veneráu y formaba parte dalgunos rituales al ser consideráu un árbol sagráu e inmortal debíu a la so longevidá. El texu yera mui apreciáu pola calidá de la so madera. Fueron los griegos los que-y punxieron el nome: Taxus, polos sos aspectos importantes: so resistencia y flesibilidá, árbol de la vida pola so llonxevidá, cola so madera facíense arcos y, pola so naturaleza velenosa yera per conocíu como´l árbol de la muerte, mui nomáu na lliteratura griega y tamién llatina. La fama del so poder velenosu siguió no llargo  de la hestoria hasta los nuesos dies.

Sicasí, el texu pasó de ser un árbol sagráu a tar en regresión, casi en peligru d´esaniciu, siendo preciso entamar la repoblación n´aries favoratibles.

So cualidá de fueya perenne, so porte y la so llonxevidá, coles rames verde-prietu,  yera un llugar p´aconceyar. Nel mundiu celta adorábense los árboles qu´habíen vistu y vivíu muncho, testigu sabiu del mundu. Los druidas, coles  rames y palinos de la so madera aldovinaben el futuru. Yera per respetáu´l texu, tenín enfotu que yera eficaz escontra les fades y bruxes nes ceremonies máxiques. El cristianismo incorporolu como símbolo de la vida y la muerte, pasó de muerte y reencarnación a ser de muerte y resurrección y pola so llonxevidá, tamién como símbolu d´eternidá, que sobrevive más allá de nos mismos. Les persones aconceyaben nel rodiu l´árbol sagráu pa tar nun contautu d´arniu espiritual.

D´apariencia tristu, ye l´árbol que más influyó na hestoria de occidente, ye raru que sobrepase los 15 metros d´altura. N´Escocia alcuéntrase´l texu más vieyu d´Europa, tien más de 2000 años y más de 15 metros de diámetro. Tien una pequena flor verde pa dar un frutu de collor roxu, que ye lo únicu que nun ye velenosu, anque les semilles  que caltién  son tósiques.

Árbol de lleenda, como exemplu: entiéndese n´esti contestu, l´aconceyu y xuntes de vecinos ficiérense al pie de los texos, baxo la so solombra y  afalamientu, onde l´escenariu valiose pa facer la llei y alministrar xusticia y pa celebrar tolos rituales y acontecimientos importantes de la comunidá. Árbol sagráu pa los celtas y tamién pa los astures dende tiempu inmemorial y d´otres zones del norte peninsular. Per conocía la lleenda del suicidio de cántabros enantes de ser esclavizaos  por Roma. Tamién de galaicos y astures qu´escoyeron suicidase asina.

La sociedá celta yera matriarcal y dizse que dacuando una moza escoyia´l home, tiraba-y unes ramines de texu pa indica-y que la decisión taba tomada, d´ehí vien el dichu de  "tiró-y los texos".

Alcuéntrense texos en poblaciones montiegues. Foi perseguíu pola so apreciada madera y desapaeció de comarques enteres.  Los últimos supervivientes tan en llugares inaccesibles y solitarios de les nueses montañes: na sierra del Sueve n´Asturies, la braña de los texos en Liébana o la Texada de Tosande en Palencia.  N´Asturias ye frecuente alcontralos al llau  de ilesies, ermites y cementerios. Nel nuesu conceyu tamién tenemos texos en dalgunes parroquies, dellos centenarios y monumentales en munchos casos.

 

Xuan Miyar

ENERO – 2017

 

“UN CASU RARU”

 

El diariu La Voz de Villaviciosa amplía la información del casu raru del llibru de Harry Potter alcontráu na Ilesia de Seloriu, na peana de la Virxen, coles flores que tenía puestes dende la fiesta Santolaya tiraes nel suelu y otru llibru dientro d´un cartuchu n´un bancu d´atrás y la puerte d´un  confesionariu rota. 

Tamién agora va facer un añu, alcuérdense, que los bancos de la Ilesia apaecieron descolocaos ensín qu´hubiera denguna razón.

El periodista Falo Caveda d´esti diariu, qu´alcontrábase iguando un reportaxe semeyes na rodiada, comecipió una investigación pela parroquia maliaya onde s´entamó´l casu na Ilesia de la venerada Virxen de Santa Eulalia.

Según testimonios recoyíos ente los parroquianos, los mozos d´esti pueblu lleven un tiempu faciendo xuegos de rol y viéronlos na rodia, polo que creen, seríen los causantes, ye la opinión más xeneralizada, porque dalguién  vio unos mozos colar corriendo d´esi  llugar.

Especulose va facer un añu,  conque la fechoría yera cosa de guah.es, pero naide tiró tres d´éllo.

Tamién dizse que ye cosa de quinquis, que nun había daqué nos cepos y entós, pa facer dañu rompen lo que-yos peta, pero nun tienen esplicación a lo del llibru.

Los más vieyos alcuérdense, qu´enantes la guerra yá tuvieren que vixilar la Ilesia porque dalgunos ateos entamaben quemar capielles y Ilesies, agora tan esmolios, piensen que lo pudieren facer los mesmos.

Lo que dixeron les feligreses más beates y nun quieren oyir otra cosa, qu´ésto ye cosa del diañu, ensín otra posibilidá,­ -paqué naide va estrozar dalgo que ye tan queríu por tolos parroquianos como ye la Virxen Santa Eulalia- entrúguense.

Pa eso dexó ehí´l llibru, esi ye un mensaxe inequívocu, según élles....

Al paecer yá ficieron una entruga l´Obispáu, de cómo desfacese d´esi mal que les atormenta.

Tamién punsiéronse en contautu cola facedora del llibru, J. K. Rowling, la  perconocía escritora de la serie de llibros alcontraos na Ilesia de la parroquia onde tuvo llugar la fechoría.

La so intención yera que-yos dixera´l mou d´esfacer la maxa y bruxería, si les hubiere, tolos gabitos yos paecen bonos al tar tan desesperaes.

El periodista púnxose en contautu con dalgunos mozos del pueblu, pa sonsaca-yos.

Ensín tener informaciones fiables al cientu por cientu, pudo sacar delles conclusiones que paecen afayadices.

Al paecer, el xuegu de rol consistía n´alcontrar los llibros que daquién escondía, amosando´l rastru  que teníen que siguir.

Lo primeru yera escondiellalos, ún queríen dexalu na peana la Virxen debaxo les flores, pero dacuando taben n´ello, oyen ruíu dientro la sacristía, pensaron que se-y había escaeció zarrar  la puerte la Ilesia al cura y que nun había naide.

Entós,  ún escuéndese dientro´l confesionariu y l´otru fúgase corriendo.

N´esto´l cura, que sintió ruíu, sal a mirar si hai dalguién, nun-y dio tiempo a ver ná...

Les bisagres de la puerte´l confesionariu taben forroñoses y la madera un pocu apolillada, queda-y la puerte  na mano, teniendo perella hasta que´l cura, que nun ve les flores nel suelu, entra na sacristía, entós llarga dexando ellí escaecíu l´otru llibru enriba´l bancu, que tenín pensáu ponelu na capiella´l carril.

Les feligreses  de la parroquia reciben razón de la autora J. K. Rowling, camienta-yos que la so creación lliteraria, no referente a la bruxería y maxa, nun ye terrenal.

Colos sos ingredientes, los llectores cola maxinación de so, alimenten les hestories al so sen en tou lo que lleen, llínea por llínea, dende´l entamu al pieslle.

XUAN MIYAR

 

 

 

DIC. 16

CUENTU DE NAVIDÁ’ _ Xuan Miyar

Xuntáronse pa xugar, esti día baxaron al ríu a ver les truches, llegaron ensin meter ruiu pa veles enantes de que-yos diera tiempu guardase.
Son bien llistes, nun-yos dio tiempu namás que a ver les ondes nel agua como siempres.
Les neñes entamen cantar villancicos, -¿cantamos los pexes nel ríu, a ver si apaecen?-
Canten les neñes los villancicos que-yos deprendió la maestra, tamién dalgunos neños-yos ficieron coru.
Mientres, otros xugaben coles piedres y l´agua.
Tan ufanos, nun tienen clas hasta depués de Reis.
Anque ta frío presta-yos tar esfrutando estos díes de fuelga, amás….. la navidá, la nueche vieya, los Reis……
-¿Facemos un nacimientu nel llavaderu?- diz Pepín.
-Llamai les neñes-
Ente toos entamen facelo, discurren asitialu na panda, onde les muyeres posen los barcales cola ropa, arrequexáu, xunto al pegollu que ta rodiáu d´edra, onde tolos años fai´l ñeru la cerrica. 
Hai una lleenda pol pueblu, cuéntase que n´esi ñeru pon un güevu´l cuquiellu.
Busquen tolo asemeyao a les figures, cachinos de madera, palinos, regodones pequenos…..
Los neños entamaron el portalín, dos llávanes de cantu pa los murios y otra enriba pal teyáu, con cachos de teyes que atoparon aende, del teyáu que ta pa cayer.
Lolina subió a la so casa pola caxa de collores y llápices, pa facer les cares colos regodoninos.  La Virxen , San Xosé, el Neñu, los Reis….
Atoparon herba seco y con unos garabinos, ficieron la cuna…
Toos collaborando, iguando caún les coses bien curioses,  anque dalgún tovía andaba xugando col agua o lo que-y petara.
Pin, que taba metiendo lleña pa casa a so ma, baxó depués. 
D´avezu lleva palu y tien navaya, fai dibuxos na corteya les guiaes bien guapos mientres llenda les vaques. 
Desplíquen-y too  lo que tan faciendo, presto-y, xúntase a éllos. Ye percuriosu y fai dalgunos arreglos no que ta fechu.
Diz Lolina, -yá sé lo que voi pidir a los  Reis-
Asina, toos dixeron lo que más-yos presta, poniendo cara carambelu y naguando pola nueche máxica, y tu Pin, -¿nun pides ná? ,
Pin calla.
Ye l´hora tornar pa casa, queden dir mañana pa siguir  na xera.
Pin métese en sí, atristaya, sabe que so pá nun-y dexa pidir ná.
Na casa de so, nun hai perres pa daqué, Pin siéntese probetayu, paez-y qu´esti añu va ser como´l pasáu, yera´l so pá daquién igua los sos xuguetes: el gomeru, un rodamontes que-y fizo cola tapa d´una llata, un palu y un clavu,  un caballu de madera pergrande.
Anque la navaya yera lo que más-y prestaba.
Nagua pola peonza, caniques…
-¿Ma, pueo pidir dalgo a los Reis?-
-Díxotelo pá, yá yes grande-
-Monchu y Lolina son más grandes que yo y piden daqué- retruca-y.
-N´eses cases tienen munches vaques y tierres y hai pa too-
-Enxamás traenme ná, rinse de min-
Pin nun s´atreve a pidi-ylo a so pá, ye so ma quien-ylo diz.
-Pepe, hai que mercar dalgo pa Pin, ta mui apenáu y llarimosu-
-¿Maruxa, onde tan les perres?, tan ensin pagar les rentes, morrió´l xatu la morica, escosose la navarra…nun sé, ¿ d´onde vas sacalo?.  Que nun pues merca-y  ná-.
-Dalgo habrá  que facer Pepe-

Toles tardes baxen los neños al llavaderu a xugar onde´l  nacimientu.
Diz Monchu: - ¿ Pin, tu qué pidisti a los Reis?-
Pin calla.
-Traerante un burru de madera d´un cañu de castañu como l´añu pasáu-….
Pin nun retruca, calla.

Ye miércoles, Maruxa va pa la Villa al mercáu. Apareya la burra, carga fabes, patates, maíz, güevos, un gallu, dos coneyos y saca de la duerna un xamón, .. yá  tará saláu.
 
Pin, yá nun va peles tardes a xugar al llavaderu colos neños, entretiense iguando con madera enriedos cola so navaya, tamién fai dellos llabores na casa..

Agora ye´l tiempu de mercar bién na plaza.
Tornó pa la so casa cola burra cargada y buenes perres na cartera.
-Maruxa, ¿mercasti´l xamón?, ¿qué voi llevar pol branu a la xera?
-Tortiella, güevos cola patata nueva-
Pepe encueye´l costazu, ta contentu, Maruxa traxo perres, bona falta facía, pa dellos gastos y pagar les rentes.

Baxa Pin pal llavaderu, naide ta perende, escucó tres la sebe. 
Depués de asitiar la mula y el güe, amira´l peselbre.
Siguió tola selmana fadiu y enfocicáu..

-Pin, llevántate, hai que mudase pa dir a misa de Reis- diz so ma.
Los pas tan almorzando na cocina. Pocu esperteyáu entovía, Pin baxa les escaleres, al llegar al rellanu atopa unos paquetes, queda paráu,  -ma, ¿vinieron los Reis?-
-Mira ver fiu-
So pá seriu, mira de regüeyu, dende dientro la cocina….
Garra los paquetes, foi posándolos enriba la mesa l´estregal, con procuru, ensin romper el papel.. nun atina.
Amás de los xuguetes polos que nagua, tien una caxa de collores dientro d´un cabás.
Sos pas tan amirando, emociónense, so pá disimulando saca el pañuelu…
-¿Préstate Pin?- Dixo so ma.
Coles llárimes nos güeyos entra na cocina, ponse nes rodielles de so pá, Pepe  escuende´l pañuelu y llarimosos los tres, fácense un garapiellu.
-Ma, teo que dir al llavaderu, camúdome depués-, diz Pin..
Cuerre a tou meter..-¿onde vas Pin?- 
Pin asitia los camellos de los Reis nel nacimientu y vase, tien priesa, va pa misa…

Acabante comer ponse so  ma a fregar, l´agua la caldera ta ferviendo..-Pin, apúrrime los platos pal bañal-
-Vas quemate ma,.. comi enantes una rosquillina d´anís-
-Toma pá, una pa ti.. ¿o quies un figu pasu?.

XUAN MIYAR

 

Collaboración de Xuan Miyar: ‘La Seronda” y la “Pía”

Aniciamos una nueva estaya de publicaciones n'asturianu, dedicaes a la nuesa cultura y tradiciones. Cola collaboración de Xuan Miyar

LA SERONDA

Yá nun oimos grillar, nin vemos a les andarines esnalar.
¿Onde tan les caparines?
Falo d´esti tiempu, d´estos díes curtios, del pigazu y del vientu.
De la gueta, de la pía, del nordés, de la xelada y del tempranu atapecer.
De les esbilles, del pote, de fabada y de la fueyarasca.
Cayeren les ablanes, les nueces y les castañes.


Ye tiempu d´andeches, de sidra dulce, de magüestos, d´esfrutar  los collores  roxos, ocres, meriellos y verdes pola viesca y peles caleyes.
De pañar la mazana y del golor de  la magaya.

LA PÍA

Ensín echar el pigazu como ye costume, entamó dir a la pía, estos díes fai un nordés que de xuru baxó pal suelu toles castañes y val más dir a pañales, cuantayá que nagua perelles. Lleva un cestu de berdasques de vares de salgueru.
Caleya pal práu la castañalina, onde tolos años recueye castañes dende que yera neña, fai fríu, va abrigada enforma, pero ensín muncha gana. -Porque nun hai daquién les pañe, que si non, equí quedaben-  cavilga.


Ta xunto´l requexu, onde facía col so pá la cuerra, yera la que diba a buscales mentanto pasaba l´iviernu.
Nel requexu hai un xergón de fueyarasca y siéntase, alcuérdase dacuando yera moza echando-y un gabitu a so pá, afáyase nel sitiu.
Ta clisada cola cayida de la fueya, cómo la ximielga´l vientu. 
Dende ellí vese la llosa, nun hai gabielles, namás caballos pastiando, cuántu maíz coyeron perende...Cuántu esfrutaron coles esbilles, aconceyando peles cases dacuándo tocaba...

Les muyeres y los mozos esbillando, los homes enriestrando y los neños apurriéndo. Depués colgábense les riestres nel horru y recoyín la fueya.
Mientres, cuntábense cuentos, hestories y lleendes, tolos años yeren les mesmes, pidinles los neños.
Amás taba´l graciosu:, -¿piquen abro?-, -non, sal fuera, porcón-, diz  l´ama.
Que prestosa yera l´última esbilla, alcuérdase de la so,   como so ma facía la garulla: mazanes, castañes magustaes, nueces, carápanos, galletes de mantega y sidra del duernu.  Llueu xugaben a     l´alpargata.


Siente cayer una castaña, dalgo rebuye pela castañal, mira pa enriba, ellí ta´l esguil, mírense de regüeyu. Lloñe, óyese  la sirena de La Espuncia, fízose tardi. Torna seliquín, a pasu llentu. Al pasar pela cuesta nota´l  tastu de mazana mayada, Luterio apreta´l  llagar, güele a magaya.
-¿Ónde tubisti?- entrúga-y so fía,   -na castañalina-    -¿ú tan les castañes?-    -nun les había-
Hugo, - mánda-y un washaap a to pá-,  ta esmolíu, di-y que yá ta equí la to güela.
Siéntase na so siella......
-Güei nun hai esbilla-.... 
Ta la tele encendía col alderique, Sálvame, dando la llata.
-Tampocu hai garulla.....nin van xugar a l´alpargata-....

 

 

 

 

 

Entamaron la so nueva vida cargada de ilusiones e  inseguranza, amirando too lo que dexaron pel camín. Sos pas, aldees, sos collacios. Un reconocimientu pa toos éllos, con tol afectu……………

                                          

                                                            XUAN MIYAR: LA CARTA

Son les once, ye l´hora na que los martes y vienres vien la cartera tal como ye costume, Mel espera n´antoxana na so casa. Fai seis meses dende que-y dexaron l´última carta, tien vezu d´esperar sentáu nel picaderu, el picaderu de carbayu que fexo dacuándo yera mozu, yá nun-y da usu, namás qu´esperar el pasu les hores ehí sentáu, dando-y vueltes a la so cabeza, milenta  vegaes al rodiu lo mesmo, ta onde meyor s´afaya, nel so sitiu.

La carta´l so fíu ye lu que-y da la esperanza, so únicu fiu ye´l que-y mantién la cabeza ocupada.

Güei tampoco pasó la cartera, pasen dies y Mel ta esmoliu y acongoxáu.

-Vamos embarcar, pa dir  velu-, dixo Mel.

–Mel, anda pa dientro-  diz-y la so muyer.

-Entra pa l´estregal, vas garrar una pulmonía,  meyor te  poníes xunto´l  llar-…..

Mel ta nel so mundiu, calla y, arrastrando les madrenes ferráes con clavos entra pa casa.

 

Feli, la cartera, caleya pelos pueblos onde tien que dexar cartes, les sos caleyes estrémales enforma, conocedora de tolos regatos, piedres y tolos gatileros de los bichos qu´anden perende.

Cargada cola fardela de pelleyu prietu, onde guarda´l corréu.

Güei Feli antaína a facer el repartu peles aldees, tien priesa, amás, tien que llee-yos carta en casa Mel. La carta qu´esperen vien d´América, col papel finu y col  borde de collorinos.

 -Qu´allegranza voi da-yos….fai siete meses que-yos traxi l´última-.

Allantrones siéntese l´ecu les campanes n´aldea nel valle, mientres, pela barra, métese la borrina  y   tann….una campanada, depués de cuatro segundos, tann… repite la campana.

 -Paémeque toquen a fináu -….

 -nun vese la ría- paez qu´atapez, échase´l  mundiu enriba.

Llega a la quintana, saca la carta de la fardela, la fardela de pelleyu, mira pa l´antoxana, nadie ta nel picaderu…….

 

……………………que dexaron equí, tantu llevaron lloñe, un homenaxe pa los qu´equí tan, y que penaron la falta de los sos fíos, en silenciu.

 

 

                                                                                                                     Xuan Miyar